متین نامه

منِ زاهد

2011-01-31T13:25:00.000+03:30

بازرگان و زاهدی در کنار هم زندگی میکردند. هر روز بازرگان به رسم محبت به همسایه و کمک به همنوع برایش کوزه ای روغن میاورد. زاهد به مقداری که نیاز داشت از روغن استفاده میکرد و بقیه را در سبویی میریخت. به آهستگی سبو پر شد.
روزی زاهد به سبو نگریست و اندیشید که "این روغن را به ده درم بفروشم و پنج گوسپند بخرم. سر هر ماه پنج بزایند و از نتایج آنها رمه ای سازم. زندگی ام را سامان بخشم و زنی از خاندان فلان اختیار کنم که در توانمندی بی نظیر باشند. بی شک برایم پسری بزاید و نام نیکویی بر او نهم و علم و ادبش آموزم. چون بزرگ شد و سرکشی کرد با این عصا ادب فرمایم..."
در این فکر بود که عصایش به سبو خورد... به زمین افتاد و شکست و شهد و روغن همه تباه شد.

غرق در افکارم بودم که چنین کنم و چنان. الان که به آن زمان فکر میکنم چیزی جز مشاهده افکارم به یاد ندارم. ماشین تکانی خورد و سبوی من از دستم افتاد و شکست. از رویا که بیرون آمدم دنیا را جهنمی دیدم. دیگر رمق نشستنم هم نبود. خواستم تا دوباره به رویا برگردم، نشد. محکوم به تحمل دنیای واقعی شدم.

من برای ماشینم ناراحت نشدم، بلکه بخاطر از دست دادن رویاهایم دلم گرفت.

زندگی بدون رویا نمیشود.

---
هر روز که چشم باز میکنم سرم را از افکار مختلف پر میکنم. آینده ای روشن میسازم و برای آن حرکت میکنم. نمیدانم بلند پروازی است یا نه، ولی زندگی ام با این رویاها زیباست.

راحت باش

2011-01-23T15:22:00.002+03:30

همه اش از اونجایی شروع شد که به جلسه ای باید میرفتم. تقریبا بیست نفر قبل از ورود من اونجا نشسته بودن. تا حالا ندیده بودمشون. به نظر افراد خاصی نمیرسیدن.
باید از چیزی دفاع میکردم و کاری رو براشون توضیح میدادم. خیلی راحت نشستم و شروع کردم. خیلی راحت و خودمونی! یعنی خــــیــــلـــی راحت و خودمونی!

در انتهای جلسه متوجه شدم که حضار محترم از بخش معا.ونت ریا.ست جمهو.ر.ی اومده بودن.

و این من بودم که از اون لحظه تا انتها تنها نشستم و سرخ شدم و عرق ریختم و ...

بخشی از گفتار من در جلسه:

     - این کار رو کردم چون خوشگلتره!

     - به نظرم این حرف مغرضانه و بدور از انصافه! (این حرف: انتقاد نایب رییس اداره!)

     - کار این کاربر، مثل چاه جمکرانه! همه انتظاراتی ازش دارن ولی کاری نمیکنه!

     - بالاخره اجازه میدید من حرف بزنم یا تصمیم دارید متکلم وحده باشید؟ (خطاب به نایب رییس!)

     - من خیلی زحمت کشیدم ولی کو گوش شنوا و کو چشم بینا؟!

     - الان اینو جدی پرسیدید؟ یعنی باید جواب بدم؟! (بهمراه یک لبخند تمسخر آمیز!)

     - عـــجـــب...! (در جواب؛ وقتی که انتظارات سازمان رو برام بازگو کردن)

     - ببخشید بلند بلند حرف زدم، مزاحم خوابتون شدم! (شوخی با دوست آقای معا.ون ر.ییس جم.هو.ر وقتی که حرفهام تموم شد! در تمام مدت حرفهای من خواب بود)

---
قلم از بیان باقی حقایق شرم دارد!

تندروی ها

2011-01-17T14:49:00.000+03:30

گویا بعضیها عادت کردن از موفقیت بقیه ناراحت بشن. موفقیت بقیه شکست اونها ست. برای بدست آوردن پیروزی تلاشی جز پایین کشیدن حریف ندارن.

طنز مهران مدیری در مورد شبکه های خارجی، مثل هر کار دیگه ای مخالفها و موافقهایی داره. طبیعتا هیچکاری بدون اشکال نیست. ولی پرداختن به این موضوع، به این شدت و بعضا از سر بغض و کینه، به نظرم کمی افراطیه.
همیشه احساسات مردم موجی بوده. یهو یه موجی اومده و همه سوارش شدن و بعد موج بعدی و ... . همونهایی که دیروز انقدر ازش حمایت میکردن، بخاطر این برنامه بهش توپیدن و ازش انتقاد کردن.

حرفهای آقای کامران ملک مطیعی (+) خیلی از منطق دوره. حالا آقای مدیری از احساسات مردم استفاده میکنه یا نه، داره مردم رو میخندونه. مردم رو شاد میکنه. به نظرم حالا که مردم تصمیم گرفتن برنامه اش رو بخرن بخاطر کیفیت کارشه. همه چی رو بهم جسبوندن برای تخریب یکی کار راحتیه. گیرم همه حرفها هم درست باشه، که چی؟

حرف آخر: آقای مدیری رو باید در مقام یک هنرمند نقد کرد. باید کارش رو نقد کرد. چندتا هنرمند مثل مدیری داریم؟ یکی مثل این رو هم بخوایم از دست بدیم چیزی جز برنامه های یکنواخت و کسل کننده تلویزیون ضر.غامی چیزی برامون نمیمونه.

---
رفتار شهرام همایون ناپخته و بچه گانه است که بعد از پخش شدن این فیلم مثل بچه ها قهر میکنه و میره. تا حالا از خودش نپرسیده، یکی با این رفتار کودکانه چقدر میتونه بین مردم محبوبیت داشته باشه؟

نفر سوم

2011-01-15T15:25:00.000+03:30

همیشه پای نفر سوم در میان است.

چه آن هنگام که ترس از نفر دوم داری و نمیتوانی حرفت را به او بزنی. نفر سومی می یابی. برای آسودگی خودت او را هرجا که باشد پیدا میکنی و عقده هایت را، یک به یک میگشایی.

چه آن هنگام که نفر دوم حرفت نمیفهمد. باز هم سراغ نفر سوم میروی. با او حرف میزنی. گاه در حضور نفر دوم. شاید حرفهای تو، وقتی او مخاطبت نباشد، برایش باور پذیرتر باشند یا تحملشان آسانتر. از بروز درونت خودداری نمیکنی و احساست را میگویی. او را مخاطب قرار میدهی تا نفر دوم حرفت را بفهمد. درک میکند و آرام گوش میدهد.
گاه نیز در نبود نفر دوم برای رها شدن از افکار و پیدا کردن یک همفکر تا تو را تایید کند.

و مواردی دیگر... که پای نفر سوم را، بدون اجازه اش به میان میکشی.
همیشه باید پای نفر سوم در میان باشد. اصلا اگر نباشد نمیشود. آخر گاهی دو نفر کافی نیست.

هل مضاعف، فشار مضاعف

2011-01-01T19:30:00.000+03:30

چقدر خوبه که آدم ثابت قدم باشه. در هر راهی که قرار گرفت پیش بره. به هر مانعی که برخورد ناامید نشه و ادامه بده... واقعا خوبه که آدم ثابت قدم باشه...

بعضی وقتها موانع خیلی فشار میارن. احساس میکنی قفسه سینه ات داره خرد میشه. وضع بدتره وقتی بین زمین و هوایی. وقتی نه راه پس داری و نه پیش. این موقع است که باید تلاشت رو بیشتر کنی. باید با تمام توان بجنگی. موانع هم، مثل خیلی چیزهای دیگه، سخت و آسون دارن. خوب و بد دارن. با همه شون نمیشه یه جور برخورد کرد.

معمولا توی راه تنها که نباشی، راحتتری. یکی باید باشه تا انگیزه بهت بده. ولی همینها ممکنه یه روزی دست و پا گیر بشن. ممکنه همینها یه روزی بجای اینکه کمکت کنن، تو رو تو راهی قرار بدن که دیگه جای برگشت نیست. تنها نیستی ولی تنهایی بهتره... تو این شرایط هم باز نباید ناامید شد. ناامیدی چه فایده ای میتونه داشته باشه. باید ادامه بدی. بایستی، زیر دست و پا له میشی...

*
اینهایی که گفتم کنایه از چیز خاصی نیستن. شرایط من، موقع پیاده شدن از قطار مترو بود

با هم دوباره میخونیم:

خواستم پیاده شم. پامو از در بیرون گذاشتم. جلوم سدی از آدمها بود که راهم رو باز نمیکردن. قبلا هم تو این شرایط بودم، ولی اینبار گفتم پا پس نمیکشم! لحظه به لحظه آدمها روبروم بیشتر میشدن و با تمام توان فشار میاوردن. با هر دفعه فرق داشت. مانع بزرگی بودن. داشتن بر میگردوندنم توی قطار. نه بیرون از قطار بودم و نه توش. یه جایی بین زمین و هوا... من همچنان سعی میکردم...

من تنها نبودم. یعنی تنها کسی نبودم که میخواست پیاده بشه. خیلیهای دیگه پشت سر من بودن و میگفتن "برو... تو میتونی..." و اونها هم منو از پشت هل میدادن. (که ایشالله خدا اون نره خری رو که عربده میکشید و با آب دهنش همه مون رو تطهیر کرد، در آینده نزدیک خفه کنه!)

پشت سرم یکی داد میزد "من تا حالا اینجوریش رو ندیدم! ندیدم! ندیدم..." اول فکر کردم صداش داره اکو میشه. نگو نفسش کم کم دیگه بالا نمیومد و لحظه به لحظه صداش خفیفتر میشد! قیافه اش هم در اثر فشار شکل اردک شده بود!

قفسه سینم به شدت درد گرفت. نفس نمیتونستم بکشم. یه یا علی گفتم... و موثر نبود... همینطوری ائمه رو شمردم و تا به امام دهم رسیدم، که این کار کرد!
صف رو در هم شکستم و پیروزمندانه به پشت سرم نگاه کردم... و برای خیل عظیم مردم که با تحسین و تعجب به من نگاه میکردن دست تکون دادم و سوت بلبلی زدم!

من به خودم، بخاطر این ثابت قدمی و پایداری ای که امروز از خودم نشون دادم افتخار میکنم

---
احساس میکنم این فشار امروز مترو تاثیر خودش رو گذاشته.

خواب

2010-12-09T13:56:00.003+03:30

خواب بهترین لذت زندگی است و هیچ لذتی بالاتر از خواب نیست. گفته میشود که بعد از زندگی باید خفت (و در زمان زندگی زندگی باید کرد)، پس یکی از جذابیتهای مرگ همین خواب ابدی است.

خواب خودش خوب است، ولی من میخواهم هم زندگی کنم و هم از خواب لذت ببرم. متوجه شدم که میشود هم زمان خواب را کم کرد و هم هنگام بیداری شاداب بود. میشود بیشتر بیدار بود و کمتر خوابید و شاداب زندگی کرد.

ادامه مطلب کمی طولانی و توضیحاتی برای خوب خوابیدن است. از شما که پنهان نیست، از خدا چه پنهان، خودم تصمیم به عمل به آن ندارم آخر مگر من از تمام زمان بیداری ام استفاده میکنم که خوابم را کم کنم؟! والا! (همانطور که متوجه شده اید، این پاراگراف از نظر زمانی کمی جلوتر از بقیه ی نوشته هاست. وقتی سعیم برای کم کردن زمان خواب شکست خورده است و به شدت خوابم میاید!!! شاید به همین دلیل است که از نظر محتوا، مفهومی متضاد نسبت به بقیه خطوط دارد!)

شاید این چهار پنج خط توضیحات بدرد شما بخورد..
ادامه مطلب

خواب پنج مرحله دارد. مرحله اول همان حس خوابالودگی است. همان رها کردن بدن و آماده سازی مغز برای استراحت است. مرحله دوم همان افکار شیرین است وقتی همه درگیریهای ذهن جای دیگری میروند و همه چیز آرام است! (در سر کلاس درس معمولا دانشجویان به این مرحله میرسند!!)
مرحله سوم و چهارم زمان استراحت کامل مغز است. زمانی که سیستم ایمنی بدن فعال میشود. خون به ماهیچه ها میرود و تغذیه و ترمیم آغاز میشود.
مرحله پنجم دیدن رویا است که REM هم به آن میگویند. در این زمان، مغز مانند زمان هوشیاری فعال است.

از هنگامی که در تخت دراز میکشیم این چرخه چندبار رخ میدهد. خواب چند بار از مرحله یک به پنج میرود و دوباره از نو. اگرچه در خواب همه مراحل اهمیت دارند. مثلا اگر REM نداشته باشیم هنگام بیداری رویا را تجربه میکنیم. ولی آن خواب مطلوب ما، همان است که در مراحل سه و چهار رخ میدهد. پس هرچه زودتر به اینجا برسیم و بیشتر در اینجا بمانیم بهتر است.

برای زودتر رسیدن به این مرحله باید ساعت بدن تنظیم شود. ساعت بدن چیزی نیست جز تنظیم دمای آن. دمای بدن هر چه زودتر افت کند زودتر به مرحله خواب عمیق میرسیم. حمام رفتن و ورزش کردن در کاهش سریع دمای بدن موثرند.

نکته آخر این است که، خواب خوب باید همه مراحل را داشته باشد و هنگامی که چرخه تمام گشت باید بیدار شد. خواب بعدازظهر بهتر است از مرحله دو جلوتر نرود. (کمتر از چهل و پنج دقیقه باشد) چرا که رسیدن به مرحله سه باعث میشود ساعت بدن بهم بخورد.

---
پی نوشت 1: آخر هفته ها دیگر تصمیم به خواب ندارم. حیف است آخر هفته که به خواب بگذرد. خواب خوب است ولی زیاد اگر بخوابیم خز میشود! باید ارزشش حفظ شود. با خوب خوابیدن. باید ارزشش حفظ شود. با خوب خوابیدن

پی نوشت 2: آقاجان از این خبرها نیست! الان آخر هفته است که این پست تمام میشود و من تا لنگ ظهر از تخت پایین نیامدم!! پس این پی نوشت به واقعیت نزدیکتر است. انقدر میخواهم بخوابم تا قدر زندگی را بدانم

بینوایان

2010-12-06T22:12:00.000+03:30

این روزها سخت تو رژیم هستم. صبح که بیدار میشوم صبحانه مختصر و محقر سبکی میخورم و تا نهار چند تا کیک و بیسکویت بسیار کوچک و سبک نوش جان میکنم. نهار باندازه یک بشقاب (با خطای +1 ) برنج سبک در حلق فرو میبرم و تا شام هم که برای راه بردن مغز پرمصرفم شیرینیجات سبک و چربی سوز استعمال میکنم. شام هم که معمولا غذای سریع (فست فود) است. البته از نوع سبکش! خلاصه حسابی بدلیل این نخوردنها نسبت به غذا حریص شده ام. حال چنین آدمی را تصور کنید که به میهمانی ای دعوت شده و غذا به وفور بر روی میز است. خلاصه، هرچه در این هفته ها با این رژیم طاقت فرسا، بدست آورده بودم دود شده، در هوا ناپدید گشت.
*

برای کارکنان شرکت کلاسهایی درنظر گرفته اند. بعضی هایشان خوب فنی بحساب میایند و از نظر من شرکت در آنها برای کارمندانی که قرار است با سیستم نوین کار کنند خوب است. ولی بعضی دیگر... یکی از کلاسها در مورد هدفمند سازی یارانه و دیگری اصلاح الگوی مصرف است. گویا در این کلاسها راه و رسم درست مصرف کردن (!) تدریس میشود. اول خنده ام گرفت و اندیشیدم کدام احمقی در این کلاسها شرکت خواهد کرد. ولی متوجه شدم در پایان این دوره امتحانی از این بینوایان گرفته میشود که نمره اش در میزان حقوقشان موثر است. حضور و غیاب هم در نمره هایشان اثر داده میشود!

یکی از این گروه بینوا، امروز به اتاق ما آمد. میخواست تا مطالب ارزنده ای که آموخته است را در بوته آزمایش قرار دهد. برای امتحان خودش را آماده میکرد. بماند که دوستان و همکارانش هر لحظه (و خدا را گواه میگیرم که حتی یکبار هم هنگام دخول در نزدند! طویله است دیگر!) به او سر میزدند که ببینند آیا موفقیتی حاصل شده یا نه.
پرسید "آقای متین، فرق فلان با بهمان چیست؟" بعد از اینکه توضیحاتم را شنید پرسید "اسم شما چیست؟" گفتم متین. گفت "چه جالب، پس متین متین هستین!!"...
فکر میکنم حضور این گوسه فندان در کلاسهای "هدفمندسازی یارانه ها" و "اصلاح الگوی مصرف" از ضروری هم آنورتر باشد!!

انگیزه جدید

2010-12-04T11:48:00.001+03:30

برای ناراحت کردن مردم، نیاز نیست اذیتشان کنی. کافیست ازشان بپرسی چه خبر؟ خودشان را غرق در دنیای عجیب و غریبشان کرده اند که انگار جز ناراحتی چیزی نیست. آنگاه اگر کسی هم از زندگیش راضی باشد برایشان عجیب است. چه بسا متهم به بیفکری و بیخیالی هم بشود.

بله، در بین این همه افسرده و پریشان، ما حالمان خوب است و شکر خدا زندگی را با خوبی میگذرانیم.

...
قالب جدید وبلاگم یادآور دفترهای خاطرات سیمی است که در سالهای گذشته داشته ام. مرتب مینوشتم. عکس میچسباندم. مشاهدات و دست نوشته هایم را داشتم. هر روز مشاهده ای مینوشتم، آخر هر هفته تحلیلی و آخر هر ماه مروری بر آنچه داشتم.

قالب جدید انگیزه ای قوی است. شاید اینجا نیازمند چنین محرکی بود. از این لحظه به بعد، سعی در مرتب نوشتن دارم. [انشالله] با نظم و روزانه مینویسم.

عرب هرچه باشد مرا دشمن است

2010-11-13T19:14:00.002+03:30

من از ناسیونالیستهای دو آتشه هستم. در این شکی نیست. هر از گاهی سعی در پنهان کردن این امر در پوششی از منطق کرده ام، ولی سعی در فریب که دارم؟ حتی گربه دم در هم بعد از دو روز اختلاط با این جانب فهمیده است.

ناخوشایندترین گفته ها، گفته های ایرانیهایی است که نه تنها از کشور و فرهنگ و زبانشان هیچ یاد نمیکنند بلکه دست به تقبیح آن میزنند.

نواب صفوی گفت "شما اعراب از کدام تاریختان حرف میزنید؟ شما که پیش از اسلام تاریخ و هویتی نداشتید." تا اینجایش خوب! راست میگوید. ولی در ادامه میگوید "ما ایرانی ها هم تاریخ و هویتی پیش از اسلام نداشتیم!!!" ما ایرانیهایی را میگوید که نزدیک به سه هزار سال یکتاپرست بوده ایم. ما ایرانیهایی را میگوید که نخستین تمدن و کشور بنام ما ست.

خم.ین.ی عشق به وطن را خطرناک دانست. توده ایها کشور را فدای اهداف بزرگترشان (!) میکردند و فداییان اسلام تشنه به خون ملی گراها بودند.

ما همه یاران مصدق هستیم. همانهایی که فداییان اسلام را تاب تماشا نبود. ما در درجه اول ایرانی هستیم و بعد مسلمان. اسلام را برای بسط عدل و داد در کشورمان میخواهیم.

فیلم سخنان سید حسن نصرالله، تکان دهنده تر از فیلم میدان کاج است. چه کنیم که این حرفها تازگی ندارد.

تمدن ایرانی دیگر وجود ندارد؟ همانا اگر ایرانی ها نبودند، چه توجیهی برای قبولاندن دین شما وحشی ها بر مردم وجود داشت؟ حقیقتی آشکار است، برای بسط دین و ایدئولوژی شمشیر بکار نمیاید. به خیالتان با شمشیر همه را مسلمان کردید؟ دیدید جان به جانتان کنند عرب میمانید.

دین اسلام را دین عربی خواندی؟ دین اسلام، مگر درون مایه اش برابری نیست که دم از نژاد پرستی میزنی؟ مگر قرار نبود این دین، دین خدا باشد؟ دین خدا وابسته به هیچ رنگ و نژادی نیست... سید ها را عرب خواندی؟ به خیالت به آنها منزلتی به آنها دادی؟ این بود برابری تان؟ سید ها از این جهت سید نامیده شدند تا با دیگر اعراب تفاوت داشته باشند و مردم به آنها با دید منفی نگاه نکنند. این امر خود گویای آن است که اعراب چه جایگاه والایی داشته و دارند!!!

عرب، تحقیر شده در تاریخ هستی. اسلامی را هم که وارد ایران کردید همین بود. اسلام عربی! و اگر دکتر شریعتیها نبودند تا دین خدا را معرفی کنند، کسی به این اسلام عربیتان دلخوش نبود.

ما برابری میخواهیم. حال با نام اسلام یا دموکراسی. فرهنگ شما اعراب برای خودتان.

خدمات در ایران

2010-11-04T23:39:00.003+03:30

برای نصب وایمکس میان. بعد از نصب یه شماره تلفن میدن.

میگن هر وقت دیدی سرعت اینترنت کم شد به این زنگ بزن و اطلاع بده تا درستش کنن. اگه اطلاع ندی، فکر میکنن دیگه استفاده نمیکنی که متوجه نشدی!!

واقعا از خدمات موجود در ایران شگفت زده ام!

آیا مسجد واقعا پر مخاطب است؟

2010-10-24T18:25:00.002+03:30

هدف از این پست بررسی جایگاه مسجد نیست. چرا که اطلاعی از جایگاه واقعی مسجد ندارم. اگرچه اعتقاد دارم در بین مردم ما، که کم و بیش مذهبی هستند، مسجد اهمیت ویژه ای دارد ولی فکر میکنم جایگاه مسجد [اگرچه با اهمیت، ولی] مانند سابق نیست.

مسجد رسانه ای بسیار قوی، با مخاطبین بسیار (+)
آیا اینطوره؟

در این پست خوندم که مردم در شهرستانها برای مناسک مذهبی و رفتن به مساجد بیشتر وقت میگذارن.
نظر من مخالف اینه. اتفاقا اولین چیزی که برای من، هنگام ورودم به تهران جلب توجه میکرد همین بود که اکثر افراد روزه میگیرند و نماز میخوانند.
نمیتونم برداشتم از شمال رو برای بقیه جاهای ایران هم تعمیم بدم ولی حداقل نمونه نقض خوبی است. در شمال مردم به مراتب کمتر به مساجد میرن یا حداقل در این زمان اینجوری شده. هیچکدوم از دوستهای دبیرستان من به مسجد نمیرفتن و نماز نمیخوندن. هیچکدوم.

گفته شد مردم در ایام مذهبی، با هر تیپ و قیافه ای به مساجد و امامزاده ها و ... میرن. این مساله رو کجا در شمال دیده اید؟
تیپ مردمی که در شمال به مسجد میرن کاملا مشخصه. اینکه دختری با مانتوی صورتی یا با ناخنهایی لاک زده وارد مسجد بشه هیچوقت در شمال اتفاق نمیافته.

رای گیری اخیر در ترکیه رو دیدید؟ همه استانهای ساحلی در انتخابات "خیر" گفتند و بقیه استانها "بله". پس اینجا هم میتونه همینطور باشه. یعنی شهرهای نزدیک ساحل دید متفاوتی داشته باشند. به نظر من این تفاوت دیدگاه، در نامگذاری فرزندان خودش رو به وضوح نشون میده. اگر در تهران بیشتر اسامی عربی-اسلامی انتخاب میشن (مثلا از هر ده نفر، پنج نفر با اسم علی هستند) در شمال [بیشتر] اسامی ایرانی انتخاب میشن.

و در آخر، نویسنده از نگاه خودش، به توضیح پرداخته. حال آنکه مردها هم باید در نظر گرفته بشن. چه بخواهیم و چه نه، زنها قشر مذهبی تری در جامعه ما هستند. این دیدگاه که دین ابزاری برای فشار بر مردم و فریب آنها ست، در مردها بسیار رایجتره.

نمونه اش را همه جا میبینید. آیا قبول ندارید که بیشتر نمازگزاران زن هستند؟

مسجد از نظر خیلیها، جایی است که وقتی یکی فوت کرده است باید به آنجا رفت.

سخن کوتاه: شاید مساجد پیش برخی جایگاهی داشته باشند ولی آنها همه مردم ما نیستند.

2010-10-15T17:22:00.002+03:30

خواجه نصیر الدین، دانشمند یگانه ی روزگار، در بغداد مرا درسی آموخت که همه ی درس بزرگان در همه ی زندگانیم برابر آن حقیر می نماید و آن این است:

در بغداد هر روز بسیار خبرها می رسید از دزدی، قتل و تجاوز به زنان در بلاد مسلمانان که همه از جانب مسلمانان بود. روزی خواجه نصیر الدین مرا گفت می دانی از بهر چیست که جماعت مسلمان از هر جماعت دیگر بیشتر گنه می کنند با آنکه دین خود را بسیار اخلاقی و بزرگمنش می دانند؟

من بدو گفتم: بزرگوارا همانا من شاگرد تو ام و بسیار شادمان خواهم شد اگر ندانسته ای را بدانم.

خواجه نصیرالدین فرمود:

ای شیخ تو کوششها در دین مبین کرده ای و اصول اخلاق محمد که سلام خدا بر او باد را می دانی. و همانا محمد و جانشینانش بسیار از اخلاق گفته اند و از بامداد که مومن از خواب بر می خیزد تا شبانگاه، راه بر او شناسانده شده است.

اما چه سّری است که هیچ کدام از ایشان ذره ای بر اخلاق نیستند و بی اخلاق ترین مردمانند و آنکه اخلاق دارد نه از مسلمانی اش که از وجدان بیدار او است.

من بسیار سفرها کرده ام و از شرق تا غرب عالم و دینها و آیینها دیده ام. از غوتمه ( بودا ) در خاور زمین تا مانی ایرانی در باختر زمین که همانا پیروانشان چه نیکو می زیند و هرگز بر دشمنی و عداوت نیستند.

آنها هرگز چون مسلمانان در اخلاقشان فرع و اصل نیست و تنها بنیان اخلاق را خودشناسی می دانند و معتقدند آنکه خود را بشناسد وجدان خود را بیدار کرده و نیازی به جزئیات اخلاقی همچون مسلمانان ندارد.

اما عیب اخلاق مسلمانی چیست ای شیخ؟

در اخلاق مسلمانی هر گاه به تو فرمانی می دهند، آن فرمان " امّا " و " اگر " دارد.

در اسلام تو را می گویند:

دروغ نگو ... اما دروغ به دشمنان اسلام را باکی نیست.

غیبت مکن ... اما غیبت انسان بدکار را باکی نیست.

قتل مکن ... اما قتل نامسلمان را باکی نیست.

تجاوز مکن ... اما تجاوز به نامسلمان را باکی نیست.

و این " امّاها " مسلمانان را گمراه کرده و هر مسلمان به گمان خود دیگری را نابکار و نامسلمان مي شمرد.

خزر جابجا میشود

2010-10-10T23:02:00.002+03:30

هر دم از این باغ بری میرسد!

شنیدم که قراره دریای خزر (که شدیدن مال بابام هست و دست دیگران از آن کوتاه باد :D ) رو بکشن وسط سمنان. چون این استان و کلن ایران کم آبه و با اینکار میخوان مشکل کم آبی رو حل کنن. (طبق معمول هم این پروژه ملی به سپ.اه سپرده شده. قر.ارگاه خا.تم الان.بیا قراره اینکار رو انجام بده)

بعد اونوقت ندیدن که این آب شور هستن!!! بدرد جبران کم آبی نمیخوره این آب. بقولی آب دریای خزر لب شوره. از نظر من شور تلخه. همین الان انگار تو دهنم اومد و مزه اش رو احساس کردم. یادم میاد یه بار از این آب خوردم و تا کی حالم بد بود.

میگن چون کشورهای عربی اینجوری مشکلشون رو حل میکنن ما هم بکنیم دیگه. آخه وقتی این همه آب (نزدیک دو میلیون مکعب) روزانه تو تهران تلف میشه، باید این مشکل رو حل کرد.

البته فکر کنم این مشکل حل نمیشه چون شیر حموم خونه ی ما از حدود یکسال پیش تا حالا داره چکه میکنه و درستش نکردیم :D
پس نتیجه میگیریم همیشه آبی هست که داره تلف میشه. فرض کنیم همه جا رو درست کنن این یه جا رو تا ما نخوایم که نمیتونن درست کنن :D

باور کنین اگر اینهان که قراره پروژه رو انجام بدن، آب این کانال چپکی میره!!! یعنی فکر میکنم آخرش همون مقدار اندک آب سمنان رو هم این کانال با خودش به خزر میبره :D

2010-10-07T19:58:00.002+03:30

شب که نخوابی کل فرداش حس و حال هیچکاری نمیاد.

خودم هم نمیدونم الان دقیقا بیشتر بخاطر کدوم کار دچار اضطراب شدم. میتونم همه شون رو، بجز یکی، توی قسمت کاری طبقه بندی کنم. همه چی رو یه جورایی میشه به کار ربطش داد دیگه. وظیفه، مسئولیت و همه اینها و نگرانی هاشون میتونن کاری تلقی بشن.

حالا دارم میبینم که گفته شده نگرانی های شغلی باعث بیخوابی میشه. (+)

کلا استرس [برای من] باعث بیخوابی میشه دیگه عزیز من.

بیخوابی هم معضل بزرگیه که این روزها شدیدا گرفتارشم. توهم هم که یکی از تبعاتشه.

نمیدونم توهم میزنم یا نه. ولی تا جایی که یادم میاد تو فیس بوک، این قسمت most recent اش همیشه برام +300 بود. امروز دیدم کم شده. البته همیشه برام آرزو بود که این رو یه جوری کمش کنم ولی حالا که میبینم خودبخود کم شده کمی نگران شدم.

اصلا یادم نمیاد کی رفتم و سر زدم که خونده شدن!

خدا میدونه که دست به هرکار کسل کننده ای بعضی وقتها میزنم تا خوابم ببره. مثلا رفتم ظرف شستم که یک ساعت طول کشید. نه اینکه من کند باشم، تعداد ظرفها اجازه نمیداد زودتر از این تموم بشه. ولی خوب وقتی مبین اومد خونه گفت خونه دیگه بوی بد نمیده :D

دقیقا یک ماه اینها بود که فکر کنم ظرفها توی سینک مونده بودن.

انشالله هرچه زودتر خواب سابق من (که هیچوقت کمتر از هشت ساعت در روز نبود) برگرده و یک خونواده ای رو از نگرانی در بیاره :D

آخه مگه میشه من از خواب جدا بشم. خواب برای من بهترین تفریحه. کلی میخندیم :D

بی بازگشتها

2010-10-05T09:44:00.002+03:30

میگن چهار چیز رو نمیشه برگردوند: (+)

یک) تیر بعد از شلیک

دو) سخن بعد از بیان

سه) فرصت بعد از از دست رفتن

چهار) زمان بعد از گذشتن

من به موارد فوق این مورد رو هم اضافه میکنم : اس ام اس بعد از ارسال :)

دیشب برنامه نود یه بخشی رو اختصاص داده بود به اینکه قهرمانهای قدیمی فوتبال الان در چه حالی هستن و چرا کسی به فکرشون نیست و واقعا نیاز به کمک مسئولین دارن و ... .

این قسمت که تموم شد بعد از یه مدتی آقای کفاشیان (رییس فدراسیون) به آقای فردوسی پور اس ام اس میزنه و گویا فقط همین رو نوشته "فیلم هندی"
با اینکارش تقریبا تا آخر برنامه موضوع بحث رو سمت خودش برد که چرا رییس فدراسیون باید چنین اس ام اسی بزنه و موضوع به این مهمی رو مسخره کنه.

ولی دیگه این اس ام اس send شده و راه برگشت نداره. اس ام اسش هم توی تلویزیون گفته شده که دیگه راه تکذیب هم نداره.

پس به این نتیجه میرسیم که اس ام اسی هم که ارسال شد، رفته. دیگه راه برگشتی نیست :)

LCD یا LED

2010-10-04T00:36:00.008+03:30

در ابتدا بگم، اسم LED شاید کمی غلط انداز باشه. LED در واقع یک نوع LCD اه که لامپهای این تلویزیون (بجای لامپهای فلورسانت CFL) از نوع LED هستند. پس همینجا میشه فهمید که این نوع تلویزیونها باید کم مصرفتر از بقیه باشن.

این تلویزیونها رو از این جنبه ها مقایسه میکنیم. (ادامه در ادامه مطلب)

سطح مشکی (کیفیت رنگ سیاه)
در LCD ها، برای تولید رنگ مشکی، در واقع از رسیدن نور به چشم جلوگیری میکنن. یعنی جلوی نوری که از پیکسل خاصی بخواد خارج بشه رو میگیره و چون نوری از اونجا به چشم نمیرسه اون پیکسل سیاه دیده میشه. ولی در LED ها این پیکسل برای تولید رنگ سیاه، از تار کردن رنگ استفاده میکنه. رنگ مشکی LED ها واقعی ترند.

البته در LCD های جدید مشکل رنگ مشکی حل شده. این رو هم در نظر داشته باشید که رنگ سفید تلویزیونهای LED روشن تر هستند.

دقت رنگ
کلا تلویزیونهای LED کیفیت رنگ بهتری دارند ولی از نظر تکنولوژی تفاوتی با LCD ها ندارن. در LCD های جدید این تفاوت به قدری کاهش پیدا کرده که حتی بیننده با دقت زیاد هم متوجه نمیشه که تلویزیون LED نیست.

ماندگاری
با تقریب خوبی میشه گفت تلویزیونهای LCD خراب نمیشن. که مزیت بزرگی بحساب میاد.

زوایای دید
در این مورد خیلی نمیشه با دقت گفت کدوم بهترن. در مجموع، اون تلویزیونی که نازکتر و دارای نرخ تازه کردن تصویر بیشتره، از هر زاویه ای که بهش نگاه کنی تصویر خوب دیده میشه.

میگفتن LED ها تو این زمینه بهتر عمل میکنن ولی چون با چشم خودم دیدم که بعضی از LCD ها تصویر فوق العاده (از هر زاویه ای که نگاه میکردم) ارائه میدادن و LED هایی رو هم دیدم که اگر با زاویه تصویرش رو میدیدم تار میشد، به نظرم اون نظریه رد میشه.

تصاویر متحرک با سرعت زیاد
منظورم وقتیه که تصاویر دارن تند تند عوض میشن (مثل بازیهای کامپیوتری) و تلویزیون باید این به روز رسانی رو تند تند انجام بده. اگرچه این تلویزیونها با هم از نظر تکنولوژی فرقی ندارن (پس طبیعتا نباید با هم در مورد متفاوت باشن) ولی LCD ها برای بازیها مناسبترند.

مصرف برق
همونطور که قبلا گفته شد، LED ها کم مصرفترند. (تقریبا چهل درصد مصرف برق کمتری دارند)

ظرافت فریم
بطور کلی LED ها ظریفتر از LCD ها هستند. ولی عمومیت نداره.

در نهایت بگم که LED ها از نظر قیمت (وقتی اندازه تلویزیون بزرگتر از چهل اینچ باشه) گرونتر از LCD ها هستند (تقریبا دو برابرند). در بعضی از LED ها مشکل سایه وجود داشت. به این معنی که اگر تصویر ثابتی برای مدت زیادی نمایش داده میشد، وقتی تصویر عوض میشد، سایه ی تصویر قبلی روی تلویزیون مشهود بود. که البته این مشکل تو LED های جدید وجود نداره.

*

اخیرا تلویزیونهای سه بعدی به بازار اومدن که شدیدا مورد توجه قرار گرفتند.

حالا اگر بخوایم تلویزیون سه بعدی انتخاب کنیم، LED بهتره یا LCD؟
در تلویزیونهای سه بعدی، کیفیت تصویر شدیدا وابسته به اینه که تعداد خطوط نمایش دهنده ی تصویر چندتا ست. از اونجایی که تلویزیونهای با تعداد بالای خط، همه شون از LED استفاده میکنن، پس طبیعتا این تلویزیونهای سه بعدی کیفیت بهتری نسبت به رقیب LCD شون دارند.

البته دیدم که این تلویزیونها، وقتی بدون عینک بهشون نگاه میکردم، تصویر کمی تار بود. شاید خیلی برای خونه ها مناسب نباشن اگر این مشکل حل نشه.

---
هدف از این پست، امتحان کردن editor جدید هم بود ;)

دستهای بیکار

2010-10-02T22:45:00.001+03:30

یه پستی بود راجع به آدمهایی که وقتی کسی نگاهشون میکنه نمیتونن کارشون رو انجام بدن. نمیتونن تمرکز کنن و از این حرفها. بعد اومده بود راجع کارهایی که نمیتونن انجام بدن حرف زده بود.

بعضی وقتها پیش میاد که همینطوری یه پست بی ربطی رو آدم بخونه ها. نمونه اش همین. یهو دیدم چقدر مشخصاتی که میده شبیه منه. و احتمالا خود نویسنده هم همین حس و حال رو داره که تونسته انقدر دقیق بیان کنه.

گفته بود وقتی این افراد (نمونه اش من) در معرض دید بقیه باشن نمیتونن کارشون رو بکنن. اما چکارهایی رو عنوان کرده بود؟ اینها رو: نمیتونن ایمیل چک کنن. نمیتونن پست بنویسن. نمیتونن چت کنن. نمیتونن اس ام اس بزنن و کارهایی شبیه اینها.

خوب من هم دقیقا همینکارها رو نمیتونم بکنم اگه احساس کنم در معرض دید هستم. یادم میاد یه بار خواستم وقتی مبین کنارم بود پست بنویسم. ازش خواسته بودم تا غلطهام رو در لحظه بگیره. یک ساعت گذشت و جز یک جمله نتونسته بودم بنویسم!

دست خودم که نیست.
-    کلا که اهل چت نبودم و نیستم. یعنی از اینهایی نبودم که برن تو چت رومها و با ملت بیخودی حرف بزنن. ( ربطی به محل شلوغ و خلوت و ... نداره.)
-    هیچوقت توی سایت دانشکده چک میل نکردم.
-    هیچوقت در محل عمومی (جایی که رفت و آمد زیاده) پستی ننوشتم.
-    توی مترو یا تاکسی سختم بود اس ام اس بزنم چون احساس میکردم آقای کناری داره میخونه موبایلم رو.
خلاصه حواسم پرت میشه یا کلا معذب میشم.

حالا هدف از این پست چی بود رو نفهمیدم. هی خوندمش. آخه خیلی با روحیات من سازگار بود. میخواستم بدونم آخرش میخواد چی بگه. آخرش فقط گفت برای اون دستهایی که وقتی نگاهشون میکنیم نمیتونن کاری انجام بدن، نمیدونم... دعا کنیم... یا دعای خیر کنیم... یا یه چیزی شبیه این. خلاصه به نظر من سرکاری بود تهش.

حالا من چرا دارم این رو مینویسم. چون تو یک محل عمومی نشستم ولی دارم پست مینویسم :D ولی این هم در حالتی اتفاق میافته که کسی نمیبینه دارم چی مینویسم.

2010-09-11T15:53:00.005+04:30

از وقتی که یادم میاید تلویزیون و فیلمهایش بخشی از زندگی ام بودند. همیشه برایم سرگرمی بود. تا اینکه دایی کوچک به خانه مان آمد و فیلم جن گیر را آورد.

من و مبین ترسیدیم. سه چهار سالمان بود. ترسمان باعث شد از تلویزیون فاصله بگیریم و از اتاقمان، از فاصله ای دورتر به تماشا بشینیم. انگار که اگر نزدیک باشیم خطری تهدیدمان میکند.

مردی در فیلم بود که علیرغم صحنه های غیرعادی و ترسناک، سعی اش را میکرد تا با جن مسخر مبارزه کند. از چشم من و مبین شجاعتش دور نمیماند. تحسینش کردیم. نمیترسید. شجاعت که تا آن لحظه فقط در میادین جنگ و برای سربازها تعریف میشد را جور دیگر دیدیم. از ناشناخته ها نباید ترسید.
*

کلاس چهارم که بودم مبصر کلاس سومیها شده بودم. باید بعد از زنگ تفریح سر کلاسشان میرفتم و تا وقتی معلم بیاید آرام نگهشان میداشتم. بین بچه هایی که سر کلاس بودن، عده ای بودن که هم از نظر ظاهری و هم از نظر رفتاری مطابق میل من نبودند و بین آنها یکی بود به اسم دارابی.

هیچوقت نمیتوانم فراموشش کنم. پسرک ریز اندام و سبزه رو بود. همیشه موهای کوتاهی داشت. از آن موهایی که نمیشود شانه شان کرد. دندانهای زردی داشت و همیشه خیس عرق بود. من هم ازش بدم میامد. بیشتر بخاطر ظاهر کریهش.

بطور ناخودآگاه هروقت کمترین تکانی میخورد اسمش را در قسمت "از بد" (که بعدها شد "از بعد" !) مینوشتم. تا اینکه یک روز پا شد که گفت «تو از من بدت میاید، اینطور نیست؟»

آدمی نبودم که خیلی اعتراض بکنم. بیشتر میپذیرفتم تا اینکه مقابله کنم. آن لحظه برایم عجیب بود که کودکی اعتراض کند. نگاهش کردم و اسمش را از روی تخته پاک کردم. برایش توضیح دادم که اینطور نیست ولی واقعا بود. ازش بدم میامد. به نظرم شجاع میامد و شجاعت تعریف جدیدی برایم داشت. اعتراض کردن.
*

نزدیک عید بود و دانش آموزان تصمیم گرفتن بطور هماهنگ به مدرسه نروند. نرفتیم و بعد از عید معاون مدرسه انتظارمان را میکشید. سوم راهنمایی بودیم. همه مان را (بیست و اندی نفر بودیم) به دفتر برد.

از نفر اول علت نیامدنش را پرسید. پاسخ داد که مریض بود. دوستم خندید. معاون و بچه ها با تعجب نگاهش کردند. گفت «آقای کلانتری، چه انتظاری از ما دارید؟ وقتی معلمها نمیایند ما بیاییم؟! من نیامدم چون نخواستم که بیایم. صحیح و سالم هم بودم.»

نگاهش کردم. بر خلاف دیگران مظطرب نبود. نفسش آرام بود و با شهامت به چهره معاون نگاه میکرد. شجاعت یعنی این. یعنی کاری را انجام دهی که میخواهی. و در مقابل کارت بتوانی از خودت دفاع کنی.
*

هرطور که میخواست لباس میپوشید و طرز تفکرش را آزادانه بیان میکرد. به بحث مینشست و از نظراتش دفاع میکرد. عکس کسی را که دوستش داشت همیشه همراه خود داشت. اگرچه این افراد عوض میشدند ولی کلیت این مطلب عوض نمیشد. عکسی جای عکس دیگر را میگرفت ولی جای خالی هیچوقت وجود نداشت.

قطار میرفت. هوا تاریک بود. گرم صحبت بودم و چشم ازش برنمیداشتم. تنها نبودیم و این کمی مزاحمت ایجاد میکرد. ولی من نگاهم ذره ای منحرف نمیشد.

میگفت من آزادم. هرکس مرا میخواهد باید با افکار و علایقم بخواهد. چکار به حرف دیگران دارم. و واقعا همینطور بود. کاری به حرف دیگران نداشت. اگرچه این حرفها کم نبودند.

قطار میرفت. هوا تاریک بود. نیمه شب، در کوپه ی قطار نشسته بودم. نگاهش کردم. شجاعتم باز آمد. من آزادم و هرکه مرا میخواهد با علایق و افکارم بخواهد. من از کارم دفاع خواهم کرد. حرف مردم مهم نیست و اگر کسی مزاحم شود اعتراض میکنم. افکار مختلف را دور ریختم. نمیدانم چه پیش میاید ولی از ناشناخته نباید ترسید. سرم را روی شانه اش گذاشتم و چشمهایم را بستم.

---
پ.ن: دیگه دارم کم کم عادت میکنم که هر وقت هر عکسی رو از هرجایی بذارم بعدا بیام ببینم که اونجا رو فیلتر کردن و عکسم نمایش داده نمیشه! :)

2010-08-22T19:12:00.005+04:30

برای فریماه،

که بهترین سفره های افطار برای اوست.

امشب موقع اذان، سر افطار، روزه ام را با یاد او و عطر نفسهایش باز میکنم.

برای تمام زحماتی که در این مدت کشیده...

فراموش نمیکنم @};-

پرنده ام که پرید

2010-08-19T22:09:00.006+04:30

من دلم میخواهد، خانه ای داشته باشم پر دوست

خنداندیم و رها کردیم شما را از غمهایتان،
لبخند زدیم و امید دادیم و عادت کردیم، هرکه غمگین و ناامید است، دردی دارد.
تنها شریک در غمیم و سراغی از ما هنگامی که شادید نمیگیرید.

به سلامت، راضی ام. ایکاش میشد آرزوی داشتنت همراه ناراحتیت نبود، که این دو مانند دو پا هستند برای تو. اگر هرکدام نباشند نمیایی. چه خیال خامی که آرزوی من برایت پایی شود.
تو را با درد میبینم و میشناسم. تغییر نکن. همینقدر بس است که دیگر خبری از خنده هایت نیست.

شرح پریشانی من گوش کنید

پرنده ام که پرید، دلم شکست. نگاهم خیره ماند. دست سردت بر پیشانی ام نواخت، در چه هستی؟ و من در فکر فرصتهای از دست رفته چه میتوانم بگویم؟ ایکاش برای من هم دعا میکردی.

بیا داستانمان را دوباره بنویسیم. همیشه تو خوب بودی و من بد. صورتکم مانند سنگ بی احساس، ناگفته پیدا بود چه نقشی برایم در نظر گرفته شد.

بیا اینبار من خوب باشم و تو بد. یا لااقل هر دو خوب باشیم و من بد نباشم. بیا دوباره بنویسیم داستانمان را. از اول. من و تو، دوباره دور میز.

نمایش که آغاز میشود، تو پشت میز نشسته ای. مثل همیشه بی توجه به من و من کنارت نشسته ام. تو میگویی آنچه در خانه حرام است و من گوش میکنم. بدون احساس. بدون درد. لبخند میزنم. و چه خوب اینکار را میکنم. به گمانم پی به درونم نمیبری.

لبخندم عذاب آور شد. هم برای تو و هم برای من. دیگر نمیخندی. نوبت به حرف زدن من رسید. دیالوگهایم را شروع میکنم. سکوتت را حس میکنم. اینگونه نبود. نگاهت میکنم. در فکر فرو رفته ای. سرت داغ است و کاسه ی صبرت لبریز. باز بی موقع بودم. کسی که نمایش را دیده میگوید نوبت تو نبود. [مثل همیشه] تو باید سکوت میکردی.

که گر تنها ترین تنها شوم، باز هم خدا هست

داستان از نگاه تو میشود.

من نشسته ام و تو بی توجه به حرفهایم در کنارم هستی. نگاهت با من ولی دلت با خاطرات ناخوش گذشته. من میگویم آنچه در خانه حرام است بلکه تو را وادار به زندگی در حال کنم، غافل از آنکه در حال ساختن خاطره ی تلخی برای آینده ام. سکوتت سنگین است. میدانم که تلخی ها را فراموش نمیکنی ولی من فراموش کرده ام باری را که گریه کردی و گریه کردم. میخواهم آزاد باشم.

لبخندت دلنشین نیست. فکرهای زیادی در سرم هست که توان گفتنم نیست. شروع به حرف زدن میکنی و چه تلخ میگویی. ناراحتی و ناراحتم میکنی و این کار، باری برای زندگی ما ست. نگاهم میکنی و متوجهت نیستم. در افکارم غوطه ورم. ای مرد، کمی رحمی، مدارایی. مرا تاب توان حرفهایت نیست. بس است، ادامه نده. غمت را برای خودت نگه دار که باندازه ی تمام مردم دنیا سنگینی روی دل دارم.

داستان از نگاه بیننده ای میشود.

مردی کنار میزی نشسته است. در خیالش کسی حرف میزند. مرد به نقطه ای چشم دوخته و نگاهش میکند و لبخند میزند. گویی در حال برشمردن خاطراتی است. یا پای صحبت کسی نشسته است. ناگاه لبخندش را فرو میبرد، حرف میزند ولی شاد نیست. مانند ساختمانی در حال فرو ریختن. هر آنچه تا قبل داشت، به ناگاه از دست میرود. و چه تلخ میگوید.
ایکاش سکوت میکردی. ما برای لبخندت اینجاییم. برای سکوتت. برای آرامشت.

***

امروز که این پست، بعد از دو هفته تموم شد، اول نمیخواستم آپش کنم. البته از این موارد کم نیستن. ولی حیفم اومد. کمی غمگین بود آخه، پیشاپیش عذرخواهی @};-

نمیدونم تونستم حالتهای تنهایی رو نشون بدم و غمهایی که تو این لحظه ها بر دلهای ما وارد میشن. برای نوشتن این متن کمی نیاز به زمان داشتم تا داستان غیرواقعی نشه. امیدوارم قابل درک باشن اونچه که خوندین. :)

خوب من برم آشپزی تمرین کنم که غذای مخصوصم رو در آینده خوب درست کنم. استرسی شدم. چند ماهی هست که دست به گاز ، ماهیتابه و قابلمه و ... نزدم. ;)

اگه خوب شد عکسش رو میذارم :D

Farsi1

2010-08-01T13:07:00.003+04:30

از اونجایی که عادت داریم برای هرکار کوچیک و بزرگ دعا کنیم و کار دیگه ای نکنیم: خدا خودش فارسی وان رو هر چه زودتر برای ایرانیها احیا کنه.

مامان بزرگ من، به عنوان یکی از طرفدارهای همیشگی فارسی وان، این روزها به همه رو زده تا بلکه یک بنده خدایی پیدا بشه و براش این شبکه رو بگیره. این روزها مهمون ما بود داشت سریالی به اسم در جستجوی پدر رو میدید. فکر کردم بد نیست پیشش باشم تا حوصله اش سر نره، غافل از اینکه نه تنها حوصله اش سر نمیره بلکه دوست هم نداره تو این زمانها کسی مزاحمش بشه!

ازش پرسیدم جریان این چیه؟ اینها کی ان؟ گفت: این آقاهه پدر اصلی اون بچه است و خودش خبر نداره. گفت این خانوم بلونده نامزد این آقاهه است و این خانوم مشکیه مادر بچه ی این آقاهه. خانوم مشکی کلفته! الان آقاهه به این خانوم مشکیه علاقه مند شده. یک همکاری هم داره که از همین خانوم مشکیه خوشش میاد. آها، ببین. حواست هست؟ این مادرزن همون دوسته است. زن این دوسته فوت شده. گفتم این مادرزنشه؟ هم سن خودش به نظر میاد! گفت اتفاقا از دامادش خوشش میاد!! گفتم این آقاهه چرا از این خانوم مشکیه خوشش اومده؟ مگه نامزد نداره؟ گفت این نامزده (خانوم بلونده) خواهرزن همون دوستشه. به آقاهه مثل اینکه پیشنهاد دادن بیاد با این نامزد بشه، اون هم گفته باشه! بعد از اون ماجرا این خانوم مشکیه اومده. همه از این خانوم خوششون میاد. گفتم خوب دلیل نمیشه. آدم بعد از نامزدیش معلومه که هزاران نفر رو میبینه. دلیل نمیشه توجیه کنیم کارش رو. حداقل تکلیف خانوم بلونده رو مشخص کنه. گفت آقاهه هنوز نمیدونه نامزده!! هنوز جواب قطعی قطعی نگرفته. گفتم مامان بزرگ این داستان اصلا جور در نمیاد. (دوباره بخونید داستان نقل شده رو تا ببینید که جور در نمیاد) تنها چیزی که فهمیدم (تنها قسمت قابل فهم) زنیه که با موهای بلند و تابدارش دل مردها رو میبره. گفت مادر جان، باید ببینی این فیلم رو. خودت میفهمی.

دوست مامانم برای مامان بزرگم یک کتاب دعای مفاتیح الجنان آورد. مامان بزرگم شروع کرد به ورق زدن و بخشهاییش رو خوندن. ازش پرسیدم مامان بزرگ شما عربی بلدی؟ گفت من فارسی به زور بلدم. پرسیدم معنی این دعاها رو میدونی؟ میدونی مفاتیح الجنان اصلا یعنی چی؟ گفت نه. ولی این کتاب معنیش رو هم داره. پرسیدم یعنی اینهایی که خوندین، معنیش رو فهمیدین؟ گفت نه. گفتم چرا دعا رو به زبون عربی میخونی؟ خدای شما عربی فقط میفهمه؟ دعا که مقدس نیست. فرستاده از طرف خدا نیست. خوب فارسی بگید تا معنیش قابل درک باشه. بدونید چی میخواید. تازه من در مورد قرآن هم همین مساله رو دارم. حالا چون ممکنه تو ترجمه ی قرآن دچار اشکال بشن بهتره ترجمه نشه. ولی کلا وقتی معنی چیزی رو نمیفهمین چه فایده ای داره خوندنش؟ گفت عربی خوندنش ثواب داره. به ما اینطوری گفتن. گفتم زمان قرون وسطی هم همه مجبور بودن دعاها رو به زبون لاتین بخونن. اونها هم میگفتن ثواب داره. کاملا دو قضیه مثل همن. اسقفهای بی سواد در مقابل آ.خوندهای بی سواد. مردم رو مجبور به کارهای بی دلیل میکنن. گفت باید خودت بخونی تا ببینی. من اینطوری که میخونم حس خوبی دارم. و خدا میدونه که واقعا داره. من هم تایید و تاکید میکنم.

من که نه اعتقادی به آخ.وندها دارم و نه علاقه مند به فارسی وانم. ولی به مامان بزرگم خرده نمیگیرم. از داستانهای بی سر و ته و ال ال گفتنهای بی معنی زبون ساختگی عربی لذت میبره. هرکسی با هر عقیده ای که دوست داره زندگی کنه.

خدا فارسی وان رو برای ایران آزاد کنه. خدا مامان بزرگ من رو همیشه شاد نگه داره.

2010-07-14T20:25:00.003+04:30

چند بار میخونمش. بیشتر تو فکر میرم. نمیتونم چشم ازش بردارم.

برادرم میگه بیا. پاک گیج و گنگه، پیش من دنبال جواب سوالش میگرده. جواب واضحه، چی دارم بهش بگم. مثل من نیست، من شرایطم فرق داره. دلخور شدم ولی اون فقط متعجبه.

یهو تنم آتیش میگیره. عرق میکنم. هوا از هر موقعی گرمتر شده.

دیگه به جای خاصی نگاه نمیکنم. قدم میزنم و فکر میکنم. هرجور فکر مربوط و نامربوط. پام به آشپزخونه میرسه.

لیوان رو برمیدارم. میبینمش. دوباره دیالوگها! فکرهای جدید. ناراحتیم بیشتر میشه. بی شرم!

شربت رو توی لیوان میریزم. قرمزه. عرق میکنم. دستم سرد شده. سرم زق زق میکنه. بی شرم!

توی لیوان آب میریزم. با قاشق همش میزنم. سعی میکنم لبخند بزنم. محاله وقتی لبخند میزنم فکر بد به سراغم بیاد. لبخندم هم نمیاد. هرکاری میکنم نمیشه. از دل مشغولیم کم نمیشه. آروم نمیشم.

سعی میکنم به چیز دیگه ای فکر کنم. انگار مساله ی دیگه تو زندگی وجود نداره.

میخوام یاد روزهای خوب بیافتم، انگار همیشه تا بوده بدی بوده.

میخوام یاد روزهای بدتر بیافتم، مگه روز بدتری هم هست؟

با اولین جرعه حالم عوض میشه. فکرها کم رنگ میشن. دوباره میبنمشون. اینبار بی تفاوتم. دهنم شیرین شده. خلایق هرچه لایق!

جرعه بعدی، جرعه بعدی، ... . دیگه کاریش ندارم. دورترین خاطره ایه که به ذهنم میاد. حالم بهتره. حالا مغزم کار میکنه. خدا رو شکر. هرچقدر تلاش کرده بودم نتوستم حالت عادیم رو بدست بیارم. ولی الآن اصلا نمیفهمم چرا انقدر سخت میگرفتم. اصلا چرا کار به اینجا کشید، نمیدونم. موضوع خیلی ساده به نظر میاد. این همه آشفتگی از کجا اومد یهو؟

میگم به ما چه اصلا. والله! صلاح خویش خسروان دانند!

هنوز روی صورتم عرق نشسته. با دست آروم پاکش میکنم. حالا احساس خنکی میکنم.

انقدر دغدغه دارم که وقت فکر کردن به بقیه رو ندارم. هرکسی مسئول کار خودشه. والله!

نمونه اش همینجا ست. موهام دارن سفید میشن. ریشم هم داره کم کم سفید میشه.

میپرم روی تخت. به سقف خیره میشم. صورتهای زیادی رو روش میبینم. به نوبت میان و میرن. وسط سقف رو نگاه میکنم، میچرخه. من هم دیگه به هیچ چیزی فکر نمیکنم.

لبخند ماندگار

2010-07-09T19:49:00.003+04:30

جز صورت گشاده و لبخند همیشگی اش کسی چیز دیگری از او سراغ ندارد.

به همه سلام میکرد. مهربان بود.

باور کردن استادی این چنین سخت است. همه دوستش داشتند.

ماندگارترین چهره

کارو لوکس هم از بین ما رفت

مذهب چیست

2010-07-08T01:19:00.004+04:30

يک فيلسوف تابحال هرگز يک روحاني را نکشته است، حاليکه روحانيون فلاسفه زيادي را کشته اند...
"دنيس ديروت"

اولين روحاني جهان، اولين شيادي بود که به اولين ابله رسيد.
"ولتر"

وقتي که مردم بيشتر آگاه مي شوند، کمتر به روحاني و بيشتر به معلم توجه مي کنند.
"رابرت گرين اينگر سول"

دين بهترين وسيله براي ساکت نگه داشتن عوام است.
"ناپلئون بناپارت"

وقتي مروجين مذهبي به سرزمين ما آمدند، در دست شان کتاب مقدس داشتند و ما در دست زمين هايمان را داشتيم.
پنجاه سال بعد، ما در دست کتاب هاي مقدس داشتيم و آنها در دست زمين هاي ما را داشتند.
" جومو کيانتا"

مذهب تنها براي بردگي انسان ها خلق شده است.
"ناپلئون"

روحانى نسبت به برهنگى و رابطه طبيعى دو جنس حساسيت دارد، اما از کنار فقر و فلاکت مى گذرد.
"سوزان ارتس"

کشيش ها مى گويند که آنها به مردم بخشيدن و خيريه را مى آموزند. اين طبيعى است. چون آنها خود از پول صدقه مردم زندگى مى کنند. همه گداها مى آموزند که مردم بايد به آنها پول بدهند.
"رابرت گرين اينگر سول"

قسمت هايى از انجيل را که من نمى فهمم ناراحتم نمى کنند، قسمت هايى از آن را که مى فهمم معذبم مى کنند.
"مارک تواين"

به من بگو قبل از تولد کجا بوده اي تا به تو بگويم پس از مرگ کجا خواهي رفت.
"نيچه"

مذهب مردم را متقاعد كرده كه : مردي نامرئي در آسمانها زندگي مي كند كه تمام رفتارهاي تو را زير نظر دارد، لحظه به لحظه آن را. و اين مرد نامرئي ليستي دارد از تمام كارهايي كه تو نبايد آنها را انجام دهي و اگر يكي از اين كارها را انجام دهي، او تو را به جايي مي فرستد كه پر از آتش و دود و سوختن و شكنجه شدن و ناراحتي است و بايد تا ابد در آنجا زندگي كني، رنج بكشي، بسوزي و فرياد و ناله كني... ولي او تو را دوست دارد!
"جورج كارلين"

يكي از بزرگترين تراژدي هاي بشريت اين است كه اخلاقيات بوسيله دين دزديده شده است.
" آرتور سي كلارك"

مذهب، آه خلق ستمديده است، قلب دنياي بي قلب و روح شرايط بي روح. مذهب افيون توده هاست .
"كارل ماركس"

آنجا كه علم پايان مي يابد، مذهب آغاز ميگردد.
"بنجامين ديزرائيلي"

دين، افساري است که به گردن تان مي اندازند، تا خوب سواري دهيد و هرگز پياده نمي شوند، باشد که رستگار شويد...
"کائوچيو"

---
پی نوشت: جمع آوری صحبتهای بقیه است. خیلی هاشون رو اصلا نمیشناسم. نه میگم درست و نه میگم نادرست میگن. ما همه آزاد اندیش و صاحب نظریم و نظر خودمون رو داریم.

2010-06-21T20:36:00.005+04:30

کودکی که لنگه کفشش را امواج از اوگرفته بود، روی ساحل نوشت: دریا دزد کفش های من!

مردی که از دریا ماهی گرفته بود، روی ماسه ها نوشت: سخاوتمندترین سفره هستی!

موج آمد و جملات را شست و تنها برای من این پیغام را باقی گذاشت: برداشت های دیگران در مورد خودت را در وسعت خویش حل کن تا دریا باشی.

---
پی نوشت: برای طرفدار دریا و ساحل دریا :)

2010-06-18T10:51:00.006+04:30

از فرط خستگی دیشب یادم رفت یه چراغ رو روشن بذارم. همه چراغها رو خاموش کردم و رفتم اتاقم و خوابیدم. خونه کاملا تاریکه.

ساعت چهار صبح... برادرم برای خداحافظی با دوستش خونه رو به مقصد فرودگاه ترک میکنه...

ساعت پنج صبح... صدای باز شدن در خونه... صدای کشیده شدن پا روی فرش... یکی در حال قدم زدن... پریدم از اتاق بیرون تا ببینم کیه... خبری نیست... خونه خالیه....

برمیگردم اتاق و دوباره روی تخت خواب دراز میکشم... چشمهام رو میبندم... صدای کشیده شدن پا روی فرش... اینبار نزدیکتر... یکی پشت در اتاقه... اینبار جرات بیرون پریدن رو ندارم... روی تخت با چشم باز در اتاق رو نگاه میکنم ببینم کسی میاد تو یا نه... صدای پا قطع شد... میرم بیرون از اتاق رو با دلهره چک میکنم... خبری نیست... خونه خالیه...

دوباره میام و روی تخت دراز میکشم... چشمهام رو میبندم... چند لحظه بعد... صدای کشیده شدن پا روی فرش... اینبار صدا خیلی نزدیکتره... یکی توی اتاقه... حتی جرات باز کردن چشمهام رو ندارم... صدای پا قطع شد... صدای نفس نفس از فاصله یک متری... چشمم رو باز میکنم... سایه ی بزرگی جلوی چشمهام ظاهر شده... خودم رو به سمت دیوار پرت کردم...

سایه بزرگ شلوار و لباسم بودن که روی صندلی به اون فرم گذاشته بودمشون... حالا کمی جرات پیدا کردم... خونه رو برای بار سوم و آخرین بار چک میکنم... خبری نیست... خونه خالیه...

صدای جاروی رفتگرها توی کوچه رو میشنوم... شبیه همون صدای پایی بود که میشنیدم... اون لحظه بود که فهمیدم صدای نفس نفس خودم رو میشنیدم و نمیفهمیدم خودم ام که دارم انقدر بلند نفس نفس میزنم...

هوا دیگه روشن شده... هنوز نمیتونم بخوابم... خبری نیست... خونه خالیه...

---
پی نوشت: قبل از خواب فیلم ترسناک نبینید یا کتاب ترسناک نخوانید ;)

2010-06-14T09:06:00.003+04:30

دیشب با خبر شدیم که دخترخاله مون سها تو مرحله دوم المپیاد فیزیک قبول شده.

براش آرزوی موفقیت میکنم، اگرچه تا همینجاش هم عالی بوده.

بعد از پسرعموم علیرضا و برادرم مبین، سها سومین نفر از خانواده ی ماست که راهی باشگاه دانش پژوهان جوان میشه.

به خانواده ام افتخار میکنم و آرزوی موفقیت برای تک تکشون، مخصوصا دخترخاله ی کوچولوم دارم.

هر چه شما بگویید

2010-06-12T20:58:00.005+04:30

جام نوزدهم

2010-06-11T17:21:00.004+04:30

تنها یک ساعت به شروع جام جهانی مونده. :)

جام جهانی ای که برای اولین بار طرفدار آرژانتین ام. آرژانتین، اسپانیا، هلند و ایتالیا.

اسپانیا رو همیشه دوست داشتم ولی همیشه مطمئن بودم بخاری ازش (برای بدست آوردن جام) بلند نمیشه. امسال ولی خیلی فرق داره. همین دو سال پیش قهرمان اروپا شدن.

هلند تیم فوق العاده ایه. بازیهاش رو از زمانی که یادم میاد (جام جهانی 1994) نگاه کردم. همه چیزش خاصه. حتی رنگ لباسش. بعید میدونم شانسی برای قهرمانی داشته باشه. تیم بدشانسیه :(

ایتالیا تیمیه که اگه از فوتبال سر در نیاری ازش خوشت میاد. چون فقط نتیجه میگیره و خوب بازی نمیکنه. بطور سنتی دوستش دارم. ولی از بازیش خوشم نمیاد. نمیتونم بشینم بازیش رو نگاه کنم. قهرمان جام پیش هستن ولی مثل اینکه خیلی تغییر کردن. کاپیتان توتی هم که تو تیم نیست دیگه به لعنت خدا هم نمیارزه این ایتالیا :D

بدی این جام (شاید هم خوبیش) اینه که نمیدونم تیمها تو چه سطحی وارد آفریقای جنوبی شدن. هیچ بازی تدارکاتی ای پخش نشد که برآوردی از تیمها داشته باشیم. فقط فهمیدم فرانسه (مثل هر سال) تیمیه که برای گل زدن برنامه خاصی نداره!!!

یادش بخیر، چهار سال پیش، همین روزها بود که امتحان AP رو زود دادم (و البته نمره خوبی گرفتم) تا برم و بازی ایران و پرتقال رو تو آمفی تئاتر ببینم. یادم نمیاد خوش گذشت یا نه. یادمه بعدش پشیمون شدم که چرا دیدمش. ایران اون موقعها خیلی بد بازی میکرد. بازی رو هم که 2 – 0 باخت.

مایکروویو یا ماکروفر

2010-06-02T10:12:00.005+04:30

چون بطور تقریبی نصف مردم از کلمه اول و نصف دیگه از کلمه دوم استفاده میکنند، حتما براتون سوال بوده که کی درست میگه. چه بسا افرادی هستند که اگر کلمه ای که استفاده میکنند رو نگید، با تعجب [ساختگی] نگاهتون میکنن تا حرفتون رو اصلاح کنید.

خوب این هم یکی از همون نمونه ها ست. ولی کدوم درسته؟

مایکرو ویو چیست؟ امواج الکترومغناطیسی که طول موجی در بازه یک میلیمتر تا یک متر دارند. کاربرد مایکرو ویو در ارتباطات (موبایل، بلوتوث، وایرلس و ...)، ارزیابی خصوصیات اشیا دور (رادار) و ... هستند. [1]

ماکروفر چیست؟ اگر با این کلمات جستجو کنید، قطعا چیز خاصی (مرتبط با مطلبی که گفته میشود) بدست نخواهید آورد. چرا از این کلمه استفاده میشود؟

برای جواب دادن به این سوال، توضیح چند نکته ضروریه:

- اسم اصلی خود اون چیزی که مایکرو ویو (ماکروفر) میگیم Micro wave Oven به معنی فر مایکرو ویو است. [2]

- معمولا در فارسی، ما به Micro میکرو و به Macro ماکرو میگیم. طبیعتا برای اکثر جامعه با شنیدن مایکرو، ماکرو تداعی میشه. صرف نظر از این که معانی چه تغییری میکنند، که برای اونها مهم هم نیست. چون کلمه اصلا فارسی نیست.

- مایکرو ویو، در واقع یکجور فره؛ که با استفاده از امواج مایکرو ویو، همون کارایی فر رو داره. [2]

- ما در طول زندگیمون کلمات زیادی رو ترکیب کردیم تا برای فهمیدن راحتتر باشند. دو کلمه مایکرو ویو و فر احتمالا اینطوری و بصورت ماکروفر راحتتر درک میشده. مردم که نگاه نمیکنن معنی چیزی که میگن (و بعضا میپوشن!) چیه. همینکه فر و ماکرو (احتمالا برای غربی تر شدنش) توی کلمه باشن کافیه.

نتیجه 1: ماکروفر، یک اصطلاح غلط جا افتاده است که معنی خاصی نداره. شاید هم فارسی شده Microwave Oven باید درنظر بگیریمش. هر دو فرم بحث شده، در فارسی کاربرد دارن. [3] و [4]
در عین حال اگرچه مایکرو ویو بخشی از کلمه اصلیه ولی بجای Microwave Oven بکار میره. [2]

نتیجه 2: هر کی هر طوری دلش خواست صداش کنه. ولی درستش مایکرو ویوه :D
---

[1] Microwave
http://en.wikipedia.org/wiki/Microwave

[2] Microwave Oven

http://en.wikipedia.org/wiki/Microwave_oven

[3] راهنمای خرید مایکرو ویو

http://www.abibuy.com/tabid/179/Default.aspx

[4] توصیه هایی برای خرید ماکروفر

http://www.aftab.ir/articles/social/family_home/c4c1185031455p1.php

31 اردیبهشت 1389

2010-05-21T21:35:00.003+04:30

امروز نتایج کنکور ارشد اومد و الحمدالله همه راضی ان. واقعا دلم میخواد دو دوستم آرمان و حامد هم راضی باشن. ازشون بیخبرم.

امروز خواهر کوچیکم هم آزمون تیزهوشان داشت.

برای همه شون دعا میکنم، شاید تاثیری داشته باشه و همه مون خوشحال بشیم.

حرفهایی از یک جنس

2010-05-19T21:23:00.007+04:30

هی میخوام جوابشون رو ندم، آخرش ما رو وادار به واکنش میکنن :D

اخیرا دیدم، فعال حقوق زنان، شادی صدر، گفت "به من نگویید که می توان در ایران پسری تازه به سن بلوغ رسیده بود و بزرگ و بالغ شد، بی آنکه حداقل یک بار به زنان متلک گفت؛ بی اغراق، این بخشی از روند بزرگ شدن برای مردان در ایران است." [1]

موهای کوتاه با ظاهر پسرونه، بخشی از خصوصیاتیه من در هر فعال این چنینی سراغ دارم.

کاری به بقیه ندارم و منکر این مساله هم نمیشم که بعضی ها (نه همه) تیکه میاندازن و خوش میگذرونن... خودم رو میبینم و به عنوان کسی که هیچوقت چنین کاری نکرده و بزرگ شده، حق نقد این نوشته رو به خودم میدم.

این اولین باری نیست که حرفهای عجیب و غریب از این فعالین میشنوم و تعجب میکنم. متاسفانه انقدر مغرضانه دعوی مطرح میشه که به سختی جایی برای بحث باقی میذارن.

تا اونجایی که من اطلاع دارم، معمولا اونهایی در معرض تیکه و متلک هستن که به نوعی جلب توجه کرده باشن. ویژگیهای خاص خودش رو میطلبه که خانوم صدر (به عنوان یک پسرنما) به کلی از همه اونها بی بهره است! حالا بیایم و طور دیگه ای نگاه کنیم.

عده ای رو دیدم (نمیتونم تعمیم بدم به همه) که با خوشحالی راجع به تیکه هایی که دیگران بهشون انداختن با خوشحالی تعریف میکردن. مادامیکه مزاحمتی نباشه که احساس ترس بکنن. فکر میکنم خانوم صدر نه تنها هیچوقت مورد طعنه و تیکه واقع نشده بلکه همیشه حسرت این مساله رو داشته. حسرت ذره ای توجه. این مساله به عنوان معضلی برای تمام زنان بیان شده تا خودش هم در اون سهیم بشه.

سخن کوتاه، حرف نسنجیده زدن راحته :)

---
[1] شادی صدر، "یک سوزن به آقایان"
http://shadisadr.wordpress.com/2010/04/26/suzan

Sleep peacefully

2010-05-06T12:00:00.002+04:30

A boy and a girl were playing together. The boy had a collection of marbles. The girl had some sweets with her. The boy told the girl that he will give her all his marbles in exchange for her sweets. The girl agreed.

The boy kept the biggest and the most beautiful marble aside and gave the rest to the girl. The girl gave him all her sweets as she had promised.

That night, the girl slept peacefully. But the boy couldn't sleep as he kept wondering if the girl had hidden some sweets from him the way he had hidden his best marble.

Moral of the story: If you don't give your hundred percent in a relationship, you'll always keep doubting if the other person has given his/her hundred percent.. This is applicable for any relationship like love, friends, employer-employee relationship etc., Give your hundred percent to everything you do and sleep peacefully.

ما و روزهای فوتبالی و رفقای قدیمی

2010-04-29T11:48:00.006+04:30

سر از هرجا که دربیاری، چه بخوای و چه نه، چشمت به زمین سبز فوتبال میافته و مردمی که راجع بهش (هرجایی که باشی) صحبت میکنن.
فوتبال همیشه برام سرگرم کننده ترین برنامه تلویزیون بوده و هست.
ذوب آهن برد و از گروهش اومد بالا. مس باخت ولی از گروهش صعود کرد. استقلال و سپاهان هم حذف شدند.
حرف مربی ذوب آهن رو نمیتونم فراموش کنم. تیم ما ستاره نداره. همه بازیکنهای ما ستاره هستند!!! (بالاخره داره یا نداره؟!)

بعد از مدتها دویدم. وقتی میدویدم احساس میکردم یه چیزی رو بغل کردم و میدوم! نفس نداشتم.
ولی خوبی فوتبال این بود که دوستم رو بعد از شش سال ببینم. هر چی گشتم عکسی ازش ندارم که اینجا بذارم. شکیب پارسی. سبزش کردم چون سبز پوشیده بود.
تغییر نکرده. نه اینکه تغییر نکرده باشه. همونجوری بود که انتظار داشتم بعد از شش سال بشه.
اینجور فرصتها غنیمت ان. واقعا دیگه کمتر پیش میاد.

این عکس مربوط به عیده. من و دوستان دبیرستان.

9 فروردین 1389

2010-02-09T00:33:00.001+03:30

یه روزی قرار بود برای یکی چیزی ببرم. برای آماده کردنش، نه خیلی، ولی زحمت کشیده بودم.
بردم پیشش، از دستم گرفت بدون اینکه چیزی بگه.
بدجوری تو دلم موند.

یک هفته صبر کردم، دیدم نمیتونم طاقت بیارم. رفتم پیشش و پرسیدم «بدردت خورد؟» گفت «نه خیلی»

انتظار هر جوابی رو داشتم جز این. ناراحت شدم. گفتم «نمیتونستی حداقل یه تشکر بکنی؟» گفت «تو الان لنگ تشکر منی؟»

یادش بخیر. انگار اصلا بزرگ نشدم.

هشت سال از اون ماجرا میگذره... 

و من هنوز لنگ تشکرم.

بوف کور

2010-01-31T11:09:00.009+03:30

نه مال دارم که دیوان بخورند، نه دین دارم که شیطان ببرد. چه چیزی روی زمین میتواند برایم کوچکترین ارزش را داشته باشد – آنچه که زندگی بود از دست داده ام...
هر کس مرا دیروز دیده جوان ناخوشی دیده است ولی امروز پیرمرد قوزی میبیند که ...

بوف کور – صادق هدایت

نه میگم این کتاب قشنگ بود و نه توصیه اش میکنم که بخونید. داستان انقدر تو در تو بود که به ذهنهایی مثل من میاد که اونو نوشته باشن.

همه چیز از اونجایی شروع میشه که مردی از زنی خوشش میاد و همیشه پیرمردی هست (با مشخصات خاص) که بین این دو فاصله میاندازه. در ادامه چند شاخه میشه و داستان در داستان زاییده میشه و در نهایت برمیگرده به همون داستان اول ولی اینبار مرد، همان پیرمردی است که آزاردهنده به نظر میرسه.

این کتاب برخلاف کتابهای قبلی ای که ازش خونده بودم، نتونست روز آفتابی من رو ابری کنه. شاید بخاطر این باشه که دیدم نسبت به هفت هشت سال قبل خیلی عوض شده. شاید هم بخاطر این که جنس داستانش فرق داشت.

نمیدونم، در هر صورت نتونست.

این کجا و آن کجا

2010-01-15T17:20:00.012+03:30

پرسید که در چیستی؟

گفتم ماه رادر آب طشت میبینم.
فرمود که اگر دمل در پشت سر نداری چرا بر آسمانش نمیبنی؟

این صورت زیبا که توش میبینی
آن شاهد نیست لیکن این سایه اوست

پیرمرد نور چشم ما بود

2010-01-04T00:44:00.005+03:30

خوشحالم که در زمان چنین آدمی زندگی کردم
روحش شاد

Google blog

2009-12-30T19:00:00.004+03:30

در وبلاگ گوگل نوشته شد:

12/29/2009 10:04:00 AM

(Cross-posted from Citizentube and the YouTube Blog)
The images are grainy, often jerky and hard to follow (like most footage shot using hand-held cameras and cellphones), but the message is unmistakable: in the months since the disputed Iranian presidential election in June, the people of Iran have become fluent in the new language of citizen video reporting. What might have seemed an isolated moment immediately following the election, when we watched videos of Iranians marching, battling and even dying on the streets of Tehran, appears to have become an essential part of their struggle.

At YouTube, we have been watching week after week as new videos have appeared on the site within hours of every single protest or similar event reported from Iran in the past six months. Thousands of uploads have brought the fear and tension of these protests to YouTube, inviting millions of views around the world. It is as if the revolts that are taking place could not do so outside the eye of the camera.

Unlike traditional news footage from foreign correspondents (currently prohibited in Iran), these videos are the voice of the people — unfiltered, unedited and with a single, sometimes disturbing point of view. No professional film could capture the one-to-one feeling of watching an ordinary citizen's images of unrest in his or her own country.

We are constantly amazed by the videos our community uploads, whether from their own backyards or the streets of a faraway land. Armed with only a camera and a means to reach the Internet, anyone can ask another to bear witness to their lives. Given the nature of the YouTube videos from Iran, we may want to turn away from some of the images we see, but we keep watching, knowing that we are seeing through the eyes of a people who have discovered the power of information — despite the often extreme measures their government is using to try to stop them.

We will continue to provide the platform for you to see what they see, hear their voices and learn about their struggles. And we encourage you to join the global conversation. Leave a comment, upload your own response video or share a moving moment with someone else.

به نظرم خیلی قشنگ بود.

جستجو

2009-12-12T21:34:00.003+03:30

اسم خودم رو جستجو کردم، دیدم عجیبترین پستم پیدا شد! چون تنها جاییه که توش از کلمه خیرخواهان استفاده شده.
به همین مناسبت مضمون اون پست رو دوباره تکرار میکنم:

می خور، که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب،
چون نیک بنگری همه تزویر میکنند.

جهل آنقدرها هم بد نیست

2009-12-06T18:59:00.002+03:30

میپرسید چرا مردم جاهلند؟ برای آنکه باید جاهل باشند. جهالت نگهبان تقواست. هرقدر افق دید محدودتر باشد میل و شهوت کمتر است. جاهل در تاریکی مفیدی به سر میبرد.
مردی که میخندد - ویکتور هوگو

فکر نکنید که نوشته ی بالا برای من و شما گفته شده. دلیلی بوده که چرا حاکمان انگلستان مردمشون رو در جهل نگه میداشتند. نویسنده نوعی طنز بکار برده تا بدبختی مردم رو به شکل بامزه ای مثبت نشون بده. دیدم با حال و روز ما هم جور درمیاد.

دل بزرگ

2009-12-05T10:17:00.005+03:30

در روزگارى که بستنى با شکلات به گرانى امروز نبود، پسر ١٠ ساله‌اى وارد قهوه فروشى هتلى شد و پشت ميزى نشست. خدمتکار براى سفارش گرفتن سراغش رفت.

پسر پرسيد: بستنى با شکلات چند است؟

خدمتکار گفت: ٥٠ سنت

پسر کوچک دستش را در جيبش کرد، تمام پول خردهايش را در آورد و شمرد. بعد پرسيد: بستنى خالى چند است؟

خدمتکار با توجه به اينکه تمام ميزها پر شده بود و عده‌اى بيرون قهوه فروشى منتظر خالى شدن ميز ايستاده بودند، با بی‌حوصلگى گفت: ٣٥ سنت

پسر دوباره سکه‌هايش را شمرد و گفت: براى من يک بستنى بياوريد.

خدمتکار يک بستنى آورد و صورتحساب را نيز روى ميز گذاشت و رفت...

پسر بستنى را تمام کرد، صورتحساب را برداشت و پولش را به صندوق‌دار پرداخت کرد و رفت.

هنگامى که خدمتکار براى تميز کردن ميز رفت، گريه‌اش گرفت. پسر بچه روى ميز در کنار بشقاب خالى، ١٥ سنت براى او انعام گذاشته بود!

يعنى او با پول‌هايش می‌توانست بستنى با شکلات بخورد، امّا چون پولى براى انعام دادن برايش باقى نمی‌ماند، اين کار را نکرده بود و بستنى خالى خورده بود!

ازدواج نکنید

2009-11-30T23:23:00.005+03:30

امروز یاد وبلاگی افتادم که دوستم چند روز پیش بهم معرفی کرده بود. نوشته بود "حتما بخونید."
من هم خوندمش، البته نه همشو ولی تقریبا تا تهش رو فهمیدم.
لطفا ازدواج نکنید. اسم وبلاگش اینه.
یه آقایی این رو مینویسه که گویا از زندگیش راضی نیست و تو این وبلاگ میاد و حرفهاش رو میزنه. مخصوصا دیدگاهش رو راجع به خانومش به طرز عریانی نمایش میده.
نمیدونم چی بگم، شرایطش برای من قابل لمس نیست. ولی بعید میدونم با این دید منفی ای که این آقا نسبت به زندگیش پیدا کرده، این زندگی عاقبت خوبی در پیش داشته باشه.

قبل از اینکه نظر من رو بخونید، خوبه تا کمی این وبلاگ رو بببینید.

اما نظر من.
آیا هنوز هم از دیدنش خوشحال میشی؟
آیا هنوز هم دلت میخواد صداش رو بشنوی؟
وقتی اومدی خونه، "خسته نباشی" ای که بهت میگه خستگیت رو از تنت بیرون میکنه؟

وقتی این وبلاگ رو خوندم گفتم من از زندگی ام راضی ام.
---
پ.ن: باز هم شب امتحانه و من اینجا رو به روز میکنم! میترسم این قضیه اپیدمی بشه D:

سوالهایی که در ایران مطرح میشوند

2009-11-25T18:18:00.004+03:30

سوالهای مختلفی برای ما بوجود میاد که معمولا هرکدوم در یک زمینه ای هستن.
این سوالها کاملا جامع بوده و دونستن پاسخ اونها سطح علمی جامعه رو بالا میبره. در ایران سوالها اینطوری ان:

1) اجتماعی:
کی عاشق کی شده؟
کی مراسم می گیرن؟
مهریه‌اش چقدر بود؟
جهیزیه اش چیا بود؟
آیا حامله است؟
چی زائیده؟

2) هنری:
کی با کی نسبت داره؟
کی چقدر می گیره؟
کی قراره با کی ازدواج کنه؟
کی با کی به هم زده؟
کی کجا رقصیده؟

3) اداری:
کی چقدر می گیره
کی قراره مدیر بشه؟
کی با مدیر نسبت داره؟
کی با مدیر به هم زده؟
کی قراره ازدواج کنه ؟

۴) مراسم عروسی
کی چی پوشیده؟
کی چی خریده؟
کی چی مالیده
کی با چی آمده؟
کی بخاطر کی نیومده؟

۵)بعد از مراسم:
کی چی پوشیده بود؟
کی چی آورده بود؟
کی چرا نیومده بود؟
کی بدون دعوت آمده بود؟
کی بود که چیز مناسبی نپوشیده بود؟!

۶) ترکیبی:
کی، کجا و با کی نسبت داشت که حالا داره چقدر می گیره؟
کی عاشق کی بود که حالا چرا بره با یکی دیگه ازدواج کنه؟
کی از کجا آورد که تونسته چی بخره؟
کی با کی به هم زده که با کی خوب شده؟
کی با کی کجا رقصیده بودن که چرا چیز مناسبی نپوشیده بودن؟

---
پی نوشت: این مطلب مال من نیست. متاسفانه منبع اصلیش نامعلومه وگرنه مینوشتم از کجا آورده شده.

Details

2009-11-23T00:25:00.006+03:30

چقدر زمان لازمه تا بر این وسوسه غلبه کنی؟
شب امتحانه ولی این دو روزه بیشتر از هر چیزی این قضیه ذهن من رو مشغول کرده. الآن یه هفته است که دارم میبینم کاری رو که من نمیکنم، حداقل میدونم چندین بار وسوسه شدم تا اینکار رو بکنم ولی نکردم ...
چی بگم...

چقدر طول میکشه تا یکی بفهمه اینکار خوب نیست. برای من در همه موارد پنج دقیقه طول کشید. وقتی متوجه اینجور مسائل میشم، اصلا ناراحت نمیشم. اتفاقا احساس میکنم من توانایی این رو دارم که جلوی وسوسه هام رو بگیرم و بقیه نمیتونن.

خود کرده را تدبیر نیست آقای خیرخواهان! اون شبی که به هر چیزی فکر کردی غیر از این، باید به فکر اینجا هم میافتادی. اون موقع که یاد یک سری آدمهای دیگه افتادی، ولی گفتی همه مثل هم نیستن. ولی مثل اینکه در بعضی از مسائل همه مشترکن و من نیستم.

این یک هفته که گذشت. با این سیر تکاملی(!) که من شاهد بودم حداقل تا یک هفته دیگه ادامه پیدا میکنه. من سکوت میکنم. هربار که میبینم خوشحال میشم. بهرحال همیشه اینجور کارها یکسری جذابیتهایی داره و آدم ضعیف و قوی از هم جدا میشن.

من قوی ام. علیرغم اینکه نمازم همیشگی نیست.
من قوی ام، اگرچه ادعایی در معنویت ندارم.

همیشه گفتم، مذهبی نیستم ولی به اصولی که اعتقاد دارم پایبندم. تو به چی اعتقاد داری؟ چقدر میتونی جلوی وسوسه هات رو بگیری.
امشب خوشحالم. امشب راحت میخوابم. ولی میدونم اگه قرار بود این کار رو روزی من بکنم، شاید اصلا نمیتونستم بخوابم. برای اینه که من هنوز وجدانی دارم، هنوز اعتقاد دارم "چیزی رو که برای خودم دوست ندارم، برای دیگران هم نباید دوست داشته باشم."

خدایا، اراده ام را 100x کن! (مبین چند روزیه که روی تخته خونه این رو نوشته.) آمین ;)

Google Translator

2009-11-20T07:44:00.001+03:30

ماجراهای من و گوگل ترنسلیتور بر میگرده به زمانی که داشتم پروژه کارشناسیم رو انجام میدادم. وقتی برام بلاگهای چینی و آلمانی رو به انگلیسی ترجمه میکرد خیلی ازش خوشم اومد. ولی همه ش برام این سوال بود که چقدر دقیق کار میکنه.
به همین دلیل این ترنسلیتور رو برای فارسی-انگلیسی بررسی کردم. همین زبونها رو بلدم دیگه، و اگه قرار باشه اظهارنظری بکنم باید در همین مورد باشه. در بقیه موارد راست و دروغش با خود آقای گوگل1 !

فارسی به انگلیسی رو انتخاب کردم. در ابتدا ازم خواست تا کلمات فارسی رو فونوتیکالی (ما بهش میگیم فینگلیشی) بنویسم. من هم نوشتم Nemifahmam chi migi.

من هر دفعه خروجی مرحله قبلی رو به عنوان ورودی مرحله بعدی بهش میدادم و نوع ترجمه رو عکس میکردم. خروجی فارسی به انگلیسی رو به انگلیسی به فارسی میدادم. نتایج رو ببینید:

نسل اول: نمیفهمم چی میگی.
نسل دوم: Do not understand what میگی.
نسل سوم: آیا آنچه را میگی درک کند.
نسل چهارم: I understand what میگی.
نسل پنجم: من می دانم آنچه را میگی.

همونطور که میبینید، بعد از پنج نسل جمله کاملا برعکس شد!

----
1. رجوع شود به جناب دکتر زعفریان که هر شئ ای رو یک آقا میدید!! اسم این بیماری روانی چیه؟

2009-11-18T19:00:00.009+03:30

America's got talent هم تموم شد و این هفته دیگه نمیده. در مرحله ای که باید از بیست نفر باقیمونده ده نفر رو انتخاب میکردن تقریبا شک نداشتیم که چه کسی کارش بهتر بوده.

وقتی نفر دهم رو داورها باید انتخاب میکردن دو نفر مونده بودن، یکی مقلد الویس بریسلی به اسم جوزف هال که به نظرم کارش مربوط به هرچیزی میشد جز استعداد و اون یکی یک آتش باز بود به اسم جاناتان بورکین که کارش واقعا سرگرم کننده بود.

هر دو جلوی داورها ایستادن تا یکیشون انتخاب بشه... جاناتان با قیافه ی درهم، شکست رو از قبل پذیرفته. جوزف با لبخند به داورها نگاه میکنه و این حس رو القا میکنه که از قبل نتیجه رو میدونن و برنده شدنش قطعیه.

نتیجه نظر داورها، جوزف بود. چیزی که واضح به نظر میرسید. اگر غیر از این بود تعجب میکردم. علیرغم اینکه قطعا کار جاناتان بهتر بود.

برای برنده شدن باید رفتار پیروزمندانه هم داشت.

---

پی نوشت: هیچی، این هم یه خاطره است!

2009-10-28T19:00:00.001+03:30

بالاخره یکی دیگه از دوستان ما هم ازدواج کرد. یک ماه پیش. این یکی جدا برام فرق میکنه. دوستی ما از قدیمهاست و حتی نمیتونم فکرش رو بکنم که روزی این دوست عزیز رو فراموشش کنم.
قرار بود تو این عروسی دعوت باشیم ولی مثل اینکه نشد.

آقا داود، اگه یک روزی اینجا رو خوندی یادت باشه به یادت بودم، اگرچه شاید یاد ما نبودی.

-----
پی نوشت: این ازدواج رو هم به داود خان تبریک و به خانم محترمش تسلیت میگم!!

لطفا کپ نزنید

2009-10-22T13:03:00.001+03:30

امروز یاد یه حرف قشنگ افتادم. نمیدونم چرا. شاید بخاطر اینه که تا یه ساعت دیگه باید شروع به کپ زدن بکنم!!
"وقتی اساتید همه اسلایدهاشون رو از جای دیگه برمیدارن، وقتی حتی از سوالهای امتحانی بقیه استفاده میکنن، چطور انتظار دارن ما تمرینهاشون رو کپ نزنیم. مگه خودشون صورت تمرینها رو کپ نزدن؟!"
راست میگه ها.

هر که کپ نزند، از من نیست!!

2009-09-18T00:08:00.003+04:30

آدم باید از گذشته اش درس بگیره. نگیره، میشه مثل دیشب من. یه شب تا صبح نخوابی میفهمی که باید درس میگرفتی!!

پی نوشت: تمیز کردن خونه هیچ فایده ای نداشته باشه، این فایده رو داره که آدم متوجه میشه چقدر زندگیش تا قبل از شروع به کار لذت بخش و جالب بوده. میگن آدم تا یه چیزی رو از دست نده قدرش رو نمیدونه... شده حکایت من. من شلوغی اتاقم رو با هیچ تمیزی ای عوض نمیکنم!! :D

آغاز

2009-06-15T16:43:00.003+04:30

به نام خدا
اینجا وبلاگ خودم رو دوباره شروع میکنم.

بسم الله الرحمن الرحیم